polowanie na obłoki

2012-02-15T18:21:00.006+01:00

***

winter dreams

2012-02-15T18:12:00.000+01:00

2012-02-15T18:10:00.001+01:00

2012-02-03T11:06:00.000+01:00

minus trzydzieści w nocy i minus dwadzieścia dwa przed południem. palce kostnieją już po krótkiej chwili, obiektyw niedomaga. moje pisanie nadal stoi w miejscu, najwyżej kilka linijek dziennie i to niezbyt dobrych. w głowie mam białą, czy czarną dziurę: myśli o tym, co za plecami i o tym, co przed, z niezbyt dobrym przeczuciem, że na pewne rzeczy już nie będzie czasu, mimo, że dopiero teraz jakoś się do nich dojrzewa. ale ze mną tak zawsze. wszystko powoli, po trudach i za późno ( dojrzewa się do naprawdę prostych rzeczy, do prostego życia, blisko ziemi - zdumiewające trochę ). na razie nie chcę słuchać o wiośnie. myślę, że światu należy się od czasu do czasu wielki sztorm i wielki mróz. przede wszystkim biel.

2012-01-23T13:17:00.006+01:00

tyle już było słów tutaj - i dalej nie wiem, gdzie się naprawdę zaczęło. albo od czego zacząć to zbierać po kolei - i właściwie po co? coś tam piszę i stwierdzam, że to tylko dotykanie powierzchni, że potrzeba więcej. ale co to jest, to więcej? i do czego to ma zaprowadzić?
wszak i tak zginiemy w zupie. z czwartą jest problem. ten stan przypomina czas, gdy bardzo chce się zasnąć, bo już od świtu mają rozpocząć się strasznie ważne ( a tak naprawdę bez znaczenia ) pogonie za tym i za tamtym - za rzeczywistością, ale właśnie dlatego sen nie przychodzi, mimo ziołolecznictwa i chemii nawet. tak jest teraz. jakieś obrazy gromadzą się we mnie jak warstwy torfu, ale tysiące rzeczy przeszkadza w tym, aby usiąść i zacząć wydobycie. to jeszcze nie teraz. na to trzeba tego stanu spokoju, który przychodzi do mnie coraz rzadziej - i tego się boję, bo być może to oznaka przejrzewania. chodzi o ten rodzaj spokoju, te chwile, gdy wszystko wydaje się jasne i poukładane, wszystko jest do przebrnięcia. to jest wtedy, kiedy się pisze, a słowa same wyfruwają spod palców. albo kiedy uczy się angielskich słówek sobotnim popołudniem. tego rodzaju iluzje. tymczasem tysiące rzeczy, bo trzeba poobrastać w rzeczy, aby zrobić sobie sztuczny świat, z książką na nocnej szafce przy łóżku, stertą płyt i plisami w oknach, takimi jak były w domu w p. kiedyś. za dziecka. tymczasem stosy karteczek z koniecznościami, które trzeba zaspokoić, zanim się w końcu usiądzie. tymczasem rzeczywistość ze strachem, znudzeniem i jeszcze raz strachem o to, że świat rozsypuje się nam w rękach, dzień po dniu. i o to, że książka przy łóżku może kiedyś stać się wydumanym luksusem, bo niedługo każe się nam płacić za tlen i za słońce. od czasu do czasu odzywa się moja pojedynczość, pełna strachów: dlatego planuje się przerabianie kuchni na styl skandynawski, choć wie się o komecie, co gdzieś tam lata i mruczy, albo o wybuchach na słońcu. mimo, że w ostatnich snach kłębią się martwe ryby, które wpadają do mieszkania przez ściany i tysiącami zdychają na dywanach, co podobno zwiastuje tęgie zmartwienia.

2012-01-18T16:43:00.001+01:00

jednym z naszych ulubionych zajęć jest odkrywanie zupełnie nowych miejsc, stanowiących nieznane mi części mojego, przejrzanego niby na wylot, miasta. okazuje się, że po kilkudziesięciu minutach jazdy, można trafić w takie okolice, że gdyby się nie wiedziało, że to przecież moje miasto - to by się w to nie uwierzyło. powrót do miłocina i zalesie po raz pierwszy, na lekkim mrozie. mój absolutny odjazd na punkcie architektury użytkowej, zwłaszcza rodem z przedmieść został ponownie zaspokojony. no i kilka zdjęć, nareszcie dokładnie takich, jakie miały być.

2012-01-18T16:39:00.000+01:00

2012-01-18T16:36:00.000+01:00

2012-01-18T16:33:00.000+01:00

2012-01-18T16:29:00.000+01:00

2012-01-08T18:05:00.000+01:00

kiedy znów nastaje pustka, prawie słychać te martwe przedmioty: stół, na którym przed momentem było szybkie śniadanie, nieumyte jeszcze filiżanki w kuchni, gesty co zdążyły już stać się codziennością - to wszystko w jednej chwili oddala się o setki świetlnych lat. tak samo jest z wieloma rzeczami, z rozstaniami i chyba z umieraniem. jak ta zabawka z dzieciństwa - dwie myszy wyłażące z pudełka. raz czarna, raz biała. kiedy jest biała to nie ma czarnej, i na odwrót. wciąż sporo małych planów i karteczek na lodówce - tak jakby świat nie ruszył z kopyta, jakby żyło się uparcie własnym tempem, własnym rytmem, nie zważając na ten tam "świat", ze strachem w kieszeniach, ale uparcie po swojemu. zamierzam pisać coś autobiograficznego. na razie do szuflady i po cichu. nie wiem, czy to ważne, pewnie nie bardzo - to taka ślepa pogoń do wyrażania się coraz lepiej, bycia coraz bardziej sobą, docierania do czegoś, czego nie potrafi się nawet nazwać. i próba nazwania tego właśnie czegoś. tak, naiwne.

2012-01-06T18:04:00.001+01:00

cholerna bezśniegowość zimą przyprowadza ze sobą najciemniejsze myśli i często roi się od nich pod tym dachem. mimo wspólnych śniadań i kolacji - powtarzalnego rytuału - teraz tych myśli ciemnych jest podwójnie. trzymamy się naprawdę małych rzeczy, żeby odpędzić te duże, choć na chwilę. czekanie na kolejną wiosnę bez zimy jest bez sensu, tak samo jak rzeczywistość, która zasługuje tylko na to, aby z niej kpić, tak często i ostro jak się tylko da. albo na porządną kometę, co uregulowała by to, czego sami już nie zrobimy, tak daleko zabrnęliśmy w absurd i głupotę. dwa tysiące jedenasty był naprawdę dobry. zadziwił mnie i naładował na długie miesiące. namalował w głowie takie obrazki, że nawet teraz, kiedy dookoła bardzo źli i głupi ludzie szczerzą zęby, jak zwykle, można zrobić pstryk i wracać do nich żeby jakoś było. potrzebne mi to, zwłaszcza tutaj - w miejscu, które ujrzane oczami przybysza z daleka, okazało się nieznośnym zaściankiem, pielęgnującym wszelkie wstecznictwo, strojąc się przy okazji w sztuczne piórka postępowej myśli. dlaczego nie widziałem tego wcześniej, i dlaczego, do diabła, nie zrobiłem niczego, aby się stąd wydostać, kiedy miało się jeszcze tę energię, aby zmieniać swoją rzeczywistość, bo wszystko było przed nami - tyle czasu?

książka nie wyjdzie tak prędko, jak myślałem. utknąłem w jednym punkcie i muszę się zatrzymać. zebrać się w sobie i stworzyć coś, czego nie będę się wstydzić za rok albo dwa. to wymaga czasu. to wymaga życia. lato - może jesień. trochę się boję, bo do tego czasu być może, ktokolwiek na to by czekał, to zapomni i przestanie. z drugiej strony po niedługich przerwach na życie samo w sobie, ochota na pisanie jest bolesna i prawie fizyczna. oznacza to, że prawdopodobnie jestem już stracony.

2012-01-06T16:00:00.001+01:00

2012-01-01T21:37:00.001+01:00

2012-01-01T21:33:00.001+01:00

2012-01-01T21:30:00.001+01:00

światełka ratują bezśnieżną zimę

2012-01-01T21:26:00.001+01:00

2011-12-30T22:01:00.002+01:00

zima bez śniegu w moim mieście jest obrzydliwa i robi je brzydkim, bezsmakowym, w kolorach brudnej żółci i wyblakłego zgniłego brązu. mimo to kolejne odkrywanie nieznanych dzielnic - tym razem pobitno. kojarzy się głównie z cmentarzem, ale to też dzielnice małych domków i krętych wąskich ścieżek pomiędzy nimi. jeszcze świątecznie - lampki i choinki, bardzo zimno, ale bez śniegu i raczej bez nastroju.

2011-12-30T21:56:00.001+01:00

2011-12-30T21:54:00.001+01:00

2011-12-30T21:52:00.001+01:00

summer-boredom by t.

2011-12-30T21:47:00.001+01:00

2011-12-30T21:44:00.001+01:00

2011-12-24T17:00:00.002+01:00

w świętach najlepsze są: czekanie, zapach i robienie pierników, staroangielskie kolędy, pomarańcze, światełka i zasypianie w czerwonej poświacie, pod kocem. światełka zdecydowanie lepiej jednak wyglądają wśród śniegu, niż w deszczu.

2011-12-24T16:54:00.001+01:00

2011-12-24T01:51:00.001+01:00

2011-12-15T18:04:00.000+01:00

słowa są jednak słabe. mrs. woolf w dziennikach używa słów by nadać ziemski kształt swoim strachom, i to wygląda tak niegroźnie. wygląda tak, że to wszystko można przetrwać. słowo smutek, słowo fale - fale smutku. inne słowa. niegroźnie tak, nic nie wskazuje na te kamienie w kieszeniach. potem słowo zwątpienie. czy to jest w ogóle możliwe - żeby przedrzeć się przez te rzędy liter, wejść do środka? i po co? zaglądnij w przestrzenie pomiędzy słowami, poznasz mnie lepiej, poznasz może siebie. i co z tym dalej? dodaj kolejne słowo do listy swoich słów. i żyj z tym i um-żyj. znów czarne noce bez dna mówią mi, że wszystko, co ładne i wymyślone to tylko takie falbanki, koronki rzeczywistości. ładne, zbędne coś. naprawdę są tylko kilometry nerwów, zwoje żył i wnętrzności. to nędzne ciało, strach i cały wszechświat niewiadomego.

2011-12-11T18:35:00.001+01:00

2011-12-11T18:25:00.001+01:00

2011-12-11T18:03:00.000+01:00

pomiędzy przeczuciem własnej niepowtarzalności, a godzeniem się ze znikaniem bez śladów. balansowanie - z lewej mam wszystko to, co trzyma mnie na powierzchni i mówi o samo-wyjątkowości, z prawej - świat i społeczne układanki, z których wychodzi, że jest się nikim. komu ufać - jednemu głosowi, który mówi: jesteś kimś wyjątkowym, czy całemu chórowi innych, wrzeszczących: nie pasujesz, nie nadajesz się, wykopiemy cię, zjemy, prześwietlimy na wylot. ciągła schizofrenia. słuchać tylko siebie, zaglądać w siebie, oddychać. ale czy nie to robię przez całe swoje życie? niektórzy muszą tak, inaczej nie przetrwają. jedyna rzeczywistość jest w środku. to, co na zewnątrz - te wszystkie strasznie ważne rzeczy na zewnątrz, takie jak praca, ludzie, ludzie - o, rany, całe te społeczne puzzle, w które trzeba się wkleić - to zawsze tylko tło. dlatego pisanie - bo to takie przedzieranie się przez tło, próba prawdziwego głosu. pomiędzy zaokienną prawdziwością, a udawaniem życia. domestyczna obsesja to tylko teatrzyk. są tacy, co zdefiniowali czym jest dom, i kto ma do niego prawo, a kto nie. jestem bezdomny. uwielbiam domy.

po ponad pół roku można już stwierdzić, że buduar jest komercyjną klęską. z moją strusiowatością, kompletnym brakiem zainteresowania społecznym odbiorem i podjętym ryzykiem wyłamania się poza własne granice - wszystko to było do przewidzenia. ale chyba nie żałuję. nawet jeśli moje pisanie już nie będzie takie, jeśli powinienem pozostać w przestrzeniach, które są najbardziej moje i nie do końca rzeczywiste: nie będę żałował. to wszystko i tak tylko małe schodki do jakiegoś tam - nadal mi nieznanego celu. znam swoje granice - i będę sobie skrobał te swoje małe rzeczy, nie marząc nawet o stu egzemplarzach. dobrze, że każda następna rzecz uczy mnie czegoś tam. odkładam to potem na jakieś górne, zakurzone półki i brnę dalej. dowody rzeczowe - takie, bo nie umiem ani budować domów, ani sadzić drzew ( choć bardzo chciałbym umieć i to, i to ).

kiedy przychodzi odpowiedni czas, w wyznaczone dni jak małe święta w kalendarzu, śpimy do południa, pijemy wspólną kawę i herbatę przy drewnianym stole i robimy śniadanie. gadamy własnym językiem - nie dla świata, a czasem płaczemy tylko dlatego, że świat jest zły. taki czas. wiele z tych nieosiągalnych jeszcze niedawno rzeczy, nabiera teraz kształtu. warto było doczekać się tego. nawet jeśli jeden strach przed pustką, zamienia się w inny - przed ewentualną pustką gdyby zły świat zmienił jednak zdanie i użył nożyczek. za pięćdziesiąt lat nikt nie stanie nad naszym grobem, godzimy się z tym powoli. a latem chcemy jechać do danii.

2011-12-04T03:05:00.001+01:00

2011-11-26T18:03:00.000+01:00

czwarta prawie skończona. myślę o niej jak o zatoczeniu pewnego kręgu. trzeba było przejść przez różne eksperymentalne ścieżki, by dotrzeć w końcu do najprostszych form. od jakiegoś czasu bardzo męczy mnie i trochę denerwuje, słowna ekwilibrystyka. proste myśli podane w prosty sposób, jak to robią ludzie północy. na razie nie planuję więcej fabuł. mam z nimi trudności, to na pewno. może skończę pisząc haiku, albo prowadząc dzienniki - nie wiem. wiem, że zamyka się jakiś etap, bo powtarzam pewne motywy w kółko - na szczęście w sposób, który jest mi bliski teraz i wydaje się najlepszy. teraz myślę, że więcej z siebie nie wycisnę. albo jest mi potrzebny odpoczynek, a w międzyczasie kolejna porcja życia. po co to wszystko? nadal nie wiem. książka będzie składała się z dziesięciu "czystych" opowiadań w tonie nostalgiczno-filozoficznym i jeśli wszystko ułoży się po mojej myśli, wyjdzie późną wiosną ( chciałbym ).
tymczasem myślimy o wyjeździe na północ. na tak zwane zawsze. idea czekająca na realizację. początkowy zamysł, który może przerodzić się w czyn, rzecz, fakt, może też rozpuścić się wśród wielu innych zamysłów. na razie mam przeczucie, że mogę należeć do słonej ziemi, i chciałbym to sprawdzić. bo niby dlaczego - myślimy, nie moglibyśmy codziennie chodzić przez las i oglądać morza? mam coraz mniej czasu na walkę z codziennością tutaj - wiem. potrzebuję kopniaków i pierwszego śmiałego kroku. i wciąż nie znam siebie, pomimo, że według statystyk właśnie przeżywam ostatni rok młodości.

2011-11-24T16:24:00.002+01:00

pewnego smutnego listopadowego czwartku i. upiekł sobie cytrynowe ciastka. bez zbędnego pitu pitu z wymierzaniem wszystkiego - wsypał do miski mąkę, cukier, sodę, szczyptę soli, wbił w to dwa jajka, nalał soku z jednej cytryny, mleka, pokruszył masła. następnie rozwałkował ciasto, wykroił serduszka i gwiazdki, posypał brązowym cukrem, upiekł i zjadł. w pieczeniu ciastek wcale nie chodzi o ciastka.

2011-11-13T18:02:00.000+01:00

raz na jakiś czas mieszkam teraz w alternatywnej rzeczywistości. zamieniam się w kogoś, kim nie mam szans być w tej widocznej dla świata. zmienia mi się wszystko - myśli i słowa. patrzenie na siebie. nawet język - mówię w dziwnym języku, który dla tych tam, pewnie byłby oznaką szaleństwa. w tej rzeczywistości troszczę się o dom - żeby nie myśleć o wszechświecie. o czyjeś sny i czyjś równy oddech nocą. o to, że rano musi być kawa i skończyły się pomidory. że trzeba kupić talerze. że za kilka dni znowu wraca się do tej pierwszej, znanej od lat - i przez jakiś czas będzie kiepsko - bo to jest jak dwie strony jednej karty. obrót jest szybki i nagle zostaję sam. nawet nie zdążyłem wszystkiego poukładać. tak - każdą chwilę chciałbym teraz wyssać do ostatniej kropli. robimy iluzję, bo świat nie pozwala inaczej - ale czujemy się dobrze. mimo łez i niezbyt dobrych snów. mam teraz w planie zacząć historię, która ma być jedną z lepszych i sam nie wiem, czy podołam. wszystko w głowie jest zupełnie inaczej niż na zewnątrz - każdy to wie. moje książki w merlinie - buch w łeb. nie przewidywałem tego wszystkiego aż tak, i dlatego teraz się boję. powinienem być bardziej świadomy tego, co robię, do czego to zmierza. i że teraz, pod pewnymi względami moja skóra może zrobić się jeszcze cieńsza, niż zwykle.

2011-11-12T18:36:00.002+01:00

ciąg dalszy eksploracji nieznanych mi dzielnic mojego miasta. pół listopada i wycieczka do dzielnicy staroniwa, gdzie dojeżdżają tylko dwa autobusy. potem czekoladowy pudding z telewizyjnego przepisu od nigelli - słodki, mulący, gorący i już trochę świąteczny. dużo zdjęć bo może właśnie tak wygląda szczęście.

2011-11-09T01:11:00.001+01:00

2011-11-09T01:08:00.001+01:00

2011-11-09T01:03:00.001+01:00

milky day

2011-11-09T01:00:00.001+01:00

2011-11-07T12:11:00.001+01:00

2011-11-07T12:09:00.001+01:00

2011-10-30T15:47:00.001+01:00

2011-10-30T15:42:00.001+01:00

driven through by her own sword
summer died last night, alone
even the ghosts huddle up for warmth
autumn has come to my hometown ...

2011-10-22T18:05:00.001+02:00

2011-10-22T18:01:00.000+02:00

kiedy przychodzą złe noce ( a czasem przychodzą nawet za dnia ), to wtedy myślę o naszych morskich przygodach. o deszczu na początek i na koniec. o rybach selenach. o srebrnych drzewach na półwyspie i o siedzeniu na piasku. i to pomaga. na chwilę odpędza te myśli, że ma się już tyle lat i niczego nie zrobiło się, i już pewnie nie zrobi się - dla świata. tylko czy koniecznie trzeba robić coś dla świata? poczucie, że nie pasuje się absolutnie nigdzie – całe życie udawania. udajemy, że interesuje nas nasza praca, udajemy, że mamy życzliwość dla tych, którymi gardzimy, udajemy, że jest dom, i że trzymamy się dla kilku niespełnionych jeszcze marzeń. buduar jest lata świetlne ode mnie. nie chcę już zapętlonych słów. chcę mieć w sobie tę spokojną, skandynawską prostotę. i nie wiem na ile w tym nowym pisaniu to ja. no i dlaczego niby takie ważne, żeby było ja? staram się dotrzeć do tego. nie wiem po co, muszę. bez miłości nie byłoby niczego. nawet pozorów.

2011-10-14T15:28:00.001+02:00

a tak powstają ilustracje do mojej czwartej książki. przedpremiera.

2011-10-12T18:00:00.000+02:00

potrzebny jest jednak kokon. to wszystko, czym oszukiwało się świat za oknem od zawsze. musi być gdzie uciekać. wolałbym walczyć, ale nie umiem tak, jakbym chciał. zbyt szybko łamie mi się gardło, głupie słowa pociągają na dno, zamiast porażać przeciwnika. poza tym się nie da. twój głos w tłumie idiotów zaniknie i to nawet jest prawo fizyki. bądź jak my i płyń z nurtem. maskuję się przed nimi, a potem nie śpię po nocach bo wyrzuty sumienia biorą mnie żywcem. tak, zawsze byłem wyrzutkiem. zawsze patrzyli z ukosa. ale następnym razem będę odważniejszy. nie pokiwam główką w zrozumieniu tego, czym się brzydzę. wyrzutek widzi więcej. nie wchodzi do gry, układanki społecznej, gdzie każdy ma swoją rolę, a jeśli się nie pasuje - jest się złym, albo po prostu głupim. i nawet nie wiesz, kiedy dostaniesz po twarzy jakąś mądrością o tobie od kogoś na pozór miłego. potwierdzi to pan w czarnej sukience i bozia na chmurce - a potem już tylko piekło. czasami się martwię, że napisałem za mocno o tym kraju w buduarze. ale potem staje się coś i wiem, że nie. że to jest chore miejsce i żyją tu chorzy ludzie. pozamykani w klatkach, wylewający z siebie nienawiść, którą nazywają dobrem. kraj nienawidzący i wymagający nienawiści, pod płaszczykiem mdlącego mamrotania o wartościach. dość ładny kraj, którego nie potrafię kochać. głos w głowie: każdy ma własną drogę do przejścia, nie patrz na stada głupców - ich jest zbyt wielu i zawsze znajdą w tobie coś, co można nienawidzić. moje zetknięcia z rzeczywistością, a przede wszystkim z ludźmi, zawsze kończą się tak. niektórzy po prostu tak mają, potrzebują kokonu. inaczej by się nie dało. tęsknię do zimy i do ciszy. biel, cisza - więcej nic. bezludność.

a za kilka dni moje książki do kupienia na amazon.com - w kilku krajach europejskich.

2011-10-09T02:26:00.001+02:00

2011-10-09T02:23:00.001+02:00

2011-10-09T02:19:00.001+02:00

2011-10-05T17:59:00.000+02:00

to był bardzo dobry wrzesień. narobiłem sobie wspomnień. małych odkryć o sobie i o moim mieście, które okazało się wcale nie takie znane i nieciekawe, jak sądziłem. odkryć o tym, jakie rzeczy mogę obudzić w kimś drugim, pomimo własnej woli, samym faktem tylko, że jest się takim, nie innym. małe czary mary z powtarzającą się nową mantrą, że wszystko będzie dobrze. tak, w roku trzydziestym którymś zaczynam godzić się z własną dorosłością. w kościach to czuję, w większym spokoju - ile można walczyć z czymś, z czym nikt jeszcze nie wygrał i nie wygra raczej na pewno? i w tym, że pewne rzeczy - wymyślone, a przede wszystkim napisane, jeszcze parę miesięcy temu, wydają mi się już jakieś zbyt nerwowe, chaotyczne i pozrywane. dorastam: potrafię już przyznać, że to wszystko raczej zapadnie się w nicość, ale pewne rzeczy trzeba robić, tak po prostu, dla własnych satysfakcji, własnych sensów. bo może one są jedynymi, a jeśli nie - to dopiero będzie niespodzianka. mam nadzieję. boję się tego wszystkiego, co dawniej. czarne noce, przeplatane tymi spokojnymi, tylko wyostrzają czerń.

moja czwarta książka prawdopodobnie będzie ostatnią. tak o tym myślę teraz. kilka prostych historii - i polubią je bardziej ci, którzy wolą polowanie na obłoki, niż buduar. widzę to jak zatoczenie jakiegoś kręgu - zamknięcie rozdziału. od próby godzenia się z dorastaniem, przez utrwalenie dzieciństwa i ten dziwny eksperyment o pogubieniu we współczesności - aż do czwartej, która korzysta z doświadczeń trzech poprzednich, tylko - mam nadzieję będzie dużo klarowniejsza, spokojniejsza i prosta - bo proste słowa dają mi sporo oddechu, a oddychanie bardzo mi teraz służy.

2011-10-03T03:41:00.002+02:00

zaczęliśmy produkować jesienno-zaduszkowe lampiony. ze słoików. ładnie się świecą na oknach albo na werandzie wokół domu. na czerwono. wskazują drogę duszom. tak wymyśliłem. będzie o nich w książce.

2011-10-03T03:34:00.001+02:00

2011-10-03T03:29:00.001+02:00

to bardzo dziwne pojechać do miejsc, które leżą w granicach miasta, w którym żyło się ponad trzydzieści lat i znaleźć się nagle w świecie, o jakim zupełnie się nic nie wiedziało, mimo, iż przez cały czas był tuż obok. w dodatku odkryć tam tyle cudowności i przez chwilę nawet być zadowolonym, że mieszka się właśnie tutaj ( sic! ). miłocin to od jakiegoś czasu dzielnica rzeszowa. należy wsiąść w dziewięćdziesiątkę trójkę albo w osiemnastkę i po prostu jechać do końca. a tam - trochę dawnej wsi i bajkowa dzielnica domów jak z książek o mary poppins, z nazwami ulic wziętymi od przypraw. lubię to.

2011-10-03T03:25:00.001+02:00

2011-10-03T03:20:00.001+02:00

2011-10-03T03:18:00.001+02:00

2011-10-03T03:17:00.001+02:00

2011-10-03T03:15:00.001+02:00

2011-10-03T03:12:00.002+02:00

wrzesień 2011. deszczowy dzień w parku szafera. też rzeszów, o dziwo - trochę nieznany, historyczny. dworek chłapowskich, a raczej to, co z niego zostało. pierwszy raz tutaj, tak naprawdę.

2011-10-03T03:09:00.001+02:00

odkrywanie nieznanych dzielnic mojego miasta.

2011-10-03T03:06:00.002+02:00

wypróbowywanie całkiem nowego aparatu w okolicznych wioskach. fajnie po prostu wyjść z domu, nie samemu i pójść sobie pieszo tam, gdzie zawsze jeździło się na kołach.

2011-10-03T03:00:00.001+02:00

2011-10-03T02:58:00.001+02:00

wypróbowywanie całkiem nowego aparatu...

2011-09-22T17:57:00.000+02:00

gdzieś w drodze do pracy przychodzi historia i euforia, bo ideał prawie jak u platona. a potem zniechęcenie, bo jak zwykle trudno go dosięgnąć. na drodze od myśli do słowa stoi długopis, pióro albo klawiatura. i gdzieś w tym momencie coś nawala, coś nie styka. słowa się nie słuchają, nawet obrazy nie. z historii zostają ości, z idei - koślawe zdania, ciągle nie takie, ciągle niedostatecznie takie jak miały być. praca nocna, polega na tym aby przetrwać dziesięć godzin do rana. przedtem obchód po setkach pustych pokojów, doglądanie całkiem cudzego bałaganu, a potem nauka angielskiego, czytanie virginii woolf, jakieś tam pisanie ale niewiele i chyba niezbyt udane rzeczy. w codzienności wciąż niedowierzanie, pewne sprawy układają się nie do wiary. bardzo dużo czułości, eksplorowania sąsiedztwa i patrzenia na wiele rzeczy na nowo, zupełnie nowym spojrzeniem. trochę więcej spokoju niż zwykle, choć przecież nadal zdarzają się te złe noce, pełne strachów i lęku niby nie wiadomo o co. a tak naprawdę, to wiadomo.

2011-09-03T17:53:00.000+02:00

świat się jednak uśmiechnął trochę i pozwolił mi zastąpić myślenie o rzeczach, rzeczami. jeszcze nie wiem, co z tym zrobię - powiedział: takie masz możliwości. chciałbym więcej, bo szczerze przyznam, że to jak z palcem i całą ręką. jedno i drugie marzenie urealniły się w sierpniowym, gdyńskim miesiącu, pełnym dużych wzlotów i małych upadków, które w perspektywie być może wcale nie będą się liczyć. traktuję to jak nagrodę za wszystkie burze i sztormy, i te wszystkie rzeczy, które mogły przecież roztrzaskać mnie na kawałeczki, a tu taki myk - bo mam nadzieję, że uczynią mnie spokojniejszym i bardziej pogodnym. chciałbym.

mam duże nadzieje, związane z czwartą książką. chcę prostych historii. i mądrych, ale nie w sposób patetyczny. czegoś przejrzystego, klarownego. i zwyczajnych słów, nie zapętlonych. i to jest trochę tak, jakbym uczył się: myśleć, mówić i pisać innymi słowami. mówić wciąż mniej, nie tracić głosek na brednie. więcej myśleć i robić. póki co - uśmiechają się do mnie gotowe już ilustracje, powstałe leniwymi popołudniami, na jednej gdyńskiej ulicy, otoczonej wzgórzami, lasami i bardzo miłymi domami. gdy był czas na wszystko - na ładowanie akumulatorów. i jeśli koło fortuny pozostanie trochę dłużej w tej pozycji, być może znajdę wreszcie swoją morską latarnię, swój azyl i swoje własne słowa. to będzie proces, ale wiem dokąd chcę pójść, nawet gdybym potem nie napisał już ani zdania.

2011-08-28T13:07:00.004+02:00

ostatnie obrazy gdyni, poprzez deszczowe szyby autobusowe. rozdział jakiś zamyka się - bo musi. podobno.

2011-08-28T12:08:00.003+02:00

2011-08-28T12:03:00.001+02:00

2011-08-28T11:49:00.003+02:00

ludzie w zoo: bez przerwy jedzą, już po pierwszej chwili poszukują budki z goframi i fasolką. bachory drą się i wyją. ich rodzice robią im zdjęcia - w kolejce do kasy, przy klatce z gepardem i na tle krokodyla. pukają w szyby i oślepiają lampami błyskowymi, zaraz przed tabliczkami, że nie wolno. tratują się nawzajem i przeklinają. głośno czytają nazwy zwierząt w klatkach ( robi to prawie każdy ), a czasami nawet krzyczą "kormoran!" zaraz przed tabliczką, że pelikan. największe kolejki są do wc ( przy dzikach ), a w ptaszarni wyznaczono specjalny pawilon do przewijania niemowlaków. można też pojechać kolejką, wśród bezustannego wycia oraz głośnej troski o zupkę i kupkę. przebojem było dziecko sikające pod ogrodzeniem żyraf, przy aprobacie swoich rodziców. zastanawiałem się, kogo tak naprawdę powinno się trzymać w klatkach. zwierzęta przy nich wyglądały jak filozofowie.

2011-08-28T11:37:00.003+02:00

2011-08-28T11:33:00.003+02:00

2011-08-28T11:22:00.003+02:00

2011-08-28T11:20:00.005+02:00

warto było wstać o czwartej rano ...

2011-08-28T00:25:00.003+02:00

podobno dalej na północ już się nie da

2011-08-28T00:22:00.003+02:00

2011-08-28T00:19:00.003+02:00

2011-08-28T00:17:00.003+02:00

2011-08-28T00:09:00.006+02:00

moja ulubiona plaża w kątach rybackich po deszczu. wreszcie pusta i taka, jak ma być. przestrzeń i spokój. w głowie też - przez tamtą chwilę.

2011-08-28T00:01:00.003+02:00

2011-08-27T23:58:00.003+02:00

2011-08-27T23:50:00.003+02:00

2011-08-27T23:15:00.003+02:00

2011-08-27T23:12:00.003+02:00

wiedziałem, że gdzieś są takie plaże - jak z piosenek chrisa rea.

2011-08-27T23:10:00.003+02:00

2011-08-27T23:08:00.004+02:00

zawsze byłem ciekaw jak tam jest, na samym czubku kontynentu, na tym dziwnym wyrostku na mapie znanej od dziecka. no i teraz już wiem.

2011-08-27T21:35:00.003+02:00

2011-08-27T21:33:00.003+02:00

2011-08-27T21:27:00.003+02:00

2011-08-27T21:25:00.003+02:00

2011-08-27T21:11:00.003+02:00

2011-08-27T21:07:00.003+02:00

2011-08-27T21:03:00.003+02:00

2011-08-27T21:01:00.003+02:00

2011-08-27T20:59:00.003+02:00

2011-08-27T20:57:00.003+02:00

2011-08-27T20:51:00.003+02:00

2011-08-27T20:10:00.003+02:00

2011-08-27T17:05:00.003+02:00

kadry wyproszone przeze mnie w większości, a schwytane przez t.

2011-08-27T17:02:00.004+02:00

nocne i wczesnoporanne wycieczki na most, skąd patrzy się na podmiejskie kolejki, jeżdżące w kółko, całą dobę, do sopotu i do gdańska - i potem w drugą stronę.